DATA MIEJSCE CZAS TRWANIA
18.09.2019 CENTRUM KONGRESOWE ICE, UL. MARII KONOPNICKIEJ 17, 30-302 KRAKÓW 9:00-17:00

Dr Ambrosinia Michelotti BDS 1 , DDS 2

Specjalista ortodonta, profesor nadzwyczajny (Włochy)
Dr Ambrosina Michelotti BDS 1 , DDS 2 , specjalista ortodonta, profesor nadzwyczajny (Włochy)

Ambrosina Michelotti ukończyła studia stomatologiczne uzyskując tytuł DDS (doktora nauk stomatologicznych) w 1984 roku. W roku 2018 otrzymła tutył Honoris Causa w zakresie stomatologii z University of Malmo (Szwecja). W 1991 roku uzyskała tytuł specjalisty w dziedzinie ortodoncji i od tego czasu prowadzi kursy przygotowawcze oraz wykłada na studiach podyplomowych z ortodoncji i zaburzeń czynnościowych układu ruchowego narządu żucia (ZCURNŻ, z j.ang. temporomandibular disorders, TMD) na University of Naples Federico II. Jest profesorem zwyczajnym z ortodoncji i gnatologii klinicznej. Jest również dyrektorem szkoły studiów podyplomwych z zakresu ortodoncji oraz osobą odpowiedzialną za studia magistrskie dot. bólu twarzoczaszki i zaburzeń czynnościowych układu ruchowego narządu żucia na University of Naples Federico II. Jej zainteresowania są wyłącznie ograniczone do praktyki ortodoncyjnej i leczenia zaburzeń czynnościowych układu ruchowego narządu żucia. Jest autorem i współautorem ponad 130 artykułów opublikowanych we włoskich i międzynarodowych czasopismach, jak i również wspólautorem kilku rozdziałów książki. Prowadziła również liczne wykłady na sympozjach międzynarodowych. Jej zainteresowania badawcze koncentrują się głównie na ortodoncji klinicznej, podstawowej fizjologii mięśni szczęki, etiologii, diagnostyce i zarządzaniu zaburzeniami czynnościowymi układu ruchowego narządu żucia, jak i również na związku między muskulatrą szczęki a ortodoncją. Prof Ambrosina Michelotti była prezesem European Academy of Craniomandibular Disorders (2010), prezesem Neuroscience Group IADR (2011); prezesem SIDA (società italiana di disfunzioni ed algie temporomandibolari; 2012-2013); prezesem RDC/TMD Consortium at the International Association od Dental Research (2013-2014). Była również redaktor naczelną czasopisma Orthodontic and Craniofacial Research, zastępcą redaktora czasopisma European Journal of Oral Science, zastępcą redaktora redakcyjnego czasopisma Journal of Oral Rehabilitation, członkiem zespołu redakcyjnego czasopisma European Journal of Orthodontics oraz recenzentem kilku czasopism krajowych i międzynarodowych.

 

Tytuł kursu: Diagnoza i leczenie zaburzeń czynnościowych układu ruchowego narządu żucia: podejście kliniczne oparte na dowodach naukowych

Obok odontalgii, ból mięśniowo-szkieletowy związany z czynnością żucia ma największą częstotliwość występowania w okolicy twarzoczaszki. Spośród bardziej „nietypowych” rodzajów bólu w układzie twarzoczaszki, zaburzenia czynnościowe układu ruchowego narządu żucia (ZCURNŻ, z j.ang. temporomandibular disorders, TMD) stanowią dla lekarza nie lada wyzwanie, ponieważ różnorodność czynników etiologicznych wciąż nie jest do końca jasna. Badania prospektywne przeprowadzone na szeroką skalę zaczęły wyjaśniać jakie są czynniki ryzyka zarówno dla przewlekłego ZCURNŻ, jak i niedawno rozpoznanego ZCURNŻ. Jest oczywiste, że czynniki systemowe, takie jak funkcjonowanie psychospołeczne i zaburzona modulacja bólu są tak ważne w etiologii jak czynniki miejscowe. Badania te potwierdzają odejście od modelu mechanicznego (anatomia/okluzja) na rzecz modelu biopsychospołecznego dotyczącego etiologii ZCURNŻ. Ostatnio zostały sformułowane i zwalidowane kliniczne kryteria diagnostyczne (z j.ang. Clinical Diagnostic Criteria) dla głównych podgrup wchodzących w skład ZCURNŻ, dopuszczając dyskryminacji bólu mięśni w obrębie twarzy, artralgii oraz kilku rodzajów zaburzeń w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego. Istniejące już dłużej Badawcze kryteria diagnostyczne (BKD/ZCURNŻ, z j.ang. Clinical Diagnostic Criteria) (1992) zostały szczegółowo zweryfikowane, co przełożyło się na powstanie Klinicznych kryteriów diagnostycznych (2014), zapewniając tym samym solidną podstawę do rozpoznawania większości obrazów klinicznych z nastawieniem na technikę o dużej szczegółowości i czułości. W przypadku wewnętrznego zaburzenia strukturalnego zaleca się odpowiednie obrazowanie w celu osiągnięcia takiej samej wiarygodności. Leczenie podstawowe ZCURNŻ obejmuje terapię behawioralną i fizjoterapię, której celem jest nabycie przez pacjenta niezbędnych umiejętności do pewnego zarządzania własną patologią z silną formą aktywnego radzenia sobie z nią. Klinicysta ma do odegrania kluczową rolę w budowaniu zrozumienia przez pacjenta związku pomiędzy przestrzeganiem zasad leczenia a poprawą objawów. Fizjoterapia składa się z zabiegów, które są samodzielnie wykonywane przez pacjenta, jak i również zabiegów wykonywanych przez profesjonalistów. Samodzielna fizjoterapia, często nazywana domowym programem ćwiczeń, obejmuje kilka procedur, takich jak terapia termiczna, masaż własny oraz ćwiczenia skupiające się na rozciąganiu, stabilizacji, koordynacji i poruszaniu się. Są to zabiegi leczenia pierwszego rzutu, ponieważ są proste, odwracalne, nieinwazyjne i mniej kosztowne w porównaniu z innymi metodami leczenia. Są one łatwo integrowalne z długoterminowymi wzorcami postępowania z własną chorobą. Ich stosowanie ułatwia pacjentowi integrację objawów i zachowań, zwiększając w ten sposób zrozumienie i przyjęcie modelu objaśniającego samonadzór. Ćwiczenia są podstawą rehabilitacji regionalnych schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego i powinny być monitorowane pod kątem przestrzegania i zmiany przebiegu objawów.

Szyny okludalne/zgryzowe są najpopularniejszym sposobem leczenia ZCURNŻ. Badacze opisali różne rodzaje szyn okludalnych/zgryzowych o różnych wzorach, wskazaniach i funkcjach. Najczęstszą konstrukcją jest jednak szyna pokrywająca cały łuk zębowy, szyna o płaskiej płaszczyźnie stabilizująca szczękę. Naukowcy w kilku próbach stwierdzili, że szyny okludalne/zgryzowe są klinicznie skuteczne. Leczenie szynami okludalnymi może zapewnić centralną pozycję zgryzu, wyeliminować zakłócenia po stronie tylnej, zapewnić przednie wyprowadzenie zębów przednich, zmniejszyć aktywność nerwowo-mięśniową i ustanowić stabilne relacje zgryzowe z jednolitymi kontaktami zębowymi w całym łuku zębowym. Mechanizm działania szyn okludalnych/zgryzowych jest jednak nadal nieznany. Ewentualny mechanizm działania szyny okludalnej/zgryzowej może opierać się na nieokreślonych efektach związanych z relacją pacjent-lekarz, wykształceniem pacjenta i oczekiwaniami pacjenta. Uwzględnienie zarówno czynników stomatologicznych, jak i psychologicznych za pomocą zarządzania stresem daje lepsze wyniki w dłuższej perspektywie niż w przypadku stosowania samej szyny wewnątrzustnej. Również różne rodzaje szyn okludalnej/zgryzowych w połączeniu z edukacją są w stanie zmniejszyć ból mięśniowo-szkieletowy. Dlatego też edukacja pacjentów w zakresie samoopieki oraz szeroka komunikacja pomiędzy pacjentem a lekarzem wraz z użyciem z sprzętu okludalnego/ zgryzowego są efektywne w skutecznym radzeniu sobie z ZCURNŻ.

  • Zarejestruj się na zjazd pto